சாமரம் வீசும் புயலே – பாகம் 10

243

மருத்துவமனையில் இருந்து வெங்கட்டின் வீடு முக்கால் மணி நேர கார் பயணத்தில் இருந்தது. சிறிது தூரம் வரை ட்ராபிக்கில் செல்ல வேண்டும். அதன் பின் ஒரு ஸ்மூத் டிரைவ்.

ரோஹித் முதலில் வாகன நெருசலில் வண்டி ஓட்டியபோது இவர்கள் பேச்சை முழுதாக கவனிக்கவில்லை. ஆனால் ஹர்ஷாவிற்கு வேறு வழி இல்லையே… அவர்கள் பேச்சை கேட்டவண்ணம் அமர்ந்திருந்தான்.

ட்ராபிக் எல்லாம் கடந்து வந்ததும் அவர்கள் பேச்சு ரோஹித்தின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது. இரண்டு நிமிடங்கள் பொறுமையாகக் கேட்டவன் பெருமூச்சொன்றை வெளியேற்றினான்.

ஹர்ஷாவை அவன் திரும்பிப் பார்க்க ஹர்ஷா காரில் இருந்த ம்யூசிக் சிஸ்டத்தை ஆன் செய்தான். ஏற்கனவே அதன் ஒலி கம்மியாக இருக்கவும் அதை மேலும் குறைக்காமல் அமைதியாக அமர்ந்து பாட்டை ரசித்தனர் இருவரும்.

“ஹர்ஷா… அந்த பாட்ட ஆப் பண்ணேன் ப்ளீஸ்… பேசுறதே காதுல கேக்கல…”

“இந்த கத்துக் கத்தியும் கேக்கலையா நீணா?” என்று ரோஹித் கேட்டதும் அவனை முறைத்தாள் நீணா.

“ஆப் பண்ணு ஹர்ஷா. நாங்க பேசுறோம்ல” என்றாள் மோனிகா.

“இன்னைக்கு வேற வழி இல்ல… தப்பிக்க முடியாதுப் போலருக்கே…” என்று முணுமுணுத்தபடி பாட்டை நிறுத்தினான் ரோஹித்.

ஹர்ஷாவின் காதில் அது விழுந்துவிட ஜன்னல் வழியே வேடிக்கைப் பார்ப்பதுப் போல் திரும்பி சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

பெண்களின் பேச்சு அதன் பின் எந்தத் தடையும் இன்றித் தொடர சிறிது தூரம் சென்றதும் இடதுக் கையை ஸ்டியரிங்கிலிருந்து எடுத்து ஆள் காட்டி விரலை காதுக்குள் விட்டு வேகமாக ஆட்டி ஹர்ஷாவை பார்த்தான் ரோஹித்.

அவனோ தன் வலதுக் கை உள்ளங்கையால் காதை பொத்தி மிக வேகமாக ஆட்டி “முடியல” என்று வாயசைத்துக் கூறி தலையை இடமிருந்து வலமாக ஆட்டினான்.

அவர்களை மேலும் சோதிக்காமல் வெங்கட்டின் வீடும் வந்தது. அவருடையது தனி வீடு. அளவில் மிகப் பெரியதும் கூட.

இதற்கு முன்பே சிலமுறை இதுப் போன்ற பார்ட்டிகளுக்கு அவர் அழைத்தபோது இங்கு வந்திருக்கிறார்கள். அவரின் வீட்டின் பிரம்மாண்டத்தைப் பார்த்து வியந்தும் இருக்கிறார்கள்.

“அவருக்கு இருக்க சொத்துக்கு அவரு வேல பார்க்கணும்னே அவசியம் இல்லை… அஞ்சு தலைமுறைக்கு உக்காந்து சாப்பிடலாம்”

அவர்கள் மருத்துவமனையில் பொதுவாக இப்படி ஒரு பேச்சு உண்டு.

“இது என்னோட திருப்திக்காக” என்று சிரித்துக் கொண்டேக் கூறுவார் வெங்கட்.

காரை வீட்டின் முன் ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு அனைவரும் இறங்கினர். ரோஹித் காரை லாக் செய்துவிட்டு ஹர்ஷாவுடன் நடக்க பெண்கள் மூவரும் தங்கள் பேச்சைத் தொடர்ந்தபடியே பின்னால் வந்தனர்.

“டேய் இன்னுமாடா முடிக்கல? ஷப்பா… எப்படிதான் நிறுத்தாம வளவளன்னு பேசுறாங்களோ சாமி… கேக்குற நமக்கே டயர்ட் ஆகுது…”

“விடு ஹர்ஷா… ஏதோ நம்மள படுத்தாம இருந்தா சரி… புதுசா வேற ஒருத்திய கூட்டு சேத்துருக்காளுங்க… இந்த நேரத்துல நம்ம ஏதாவது சொன்னோம்னு வையி…”

“ஆமாமா… பயங்கர எக்சைட்டடா இருக்காளுங்க… எதுக்கும் கொஞ்சம் தள்ளியே இருக்கணும் பா…”

வீட்டின் வாசலில் நின்றிருந்த வெங்கட் இவர்களை வரவேற்றார். அவர் அருகில் நின்றிருந்த அவரது மனைவி சுஹாசினி புன்னகைக்க “வாங்க சுஹா… நம்ம உள்ளப் போகலாம். இது ஷிவானி” என்றுக் கூறி நீணாவும் மோனிகாவும் அவரை தங்களுடன் அழைத்து சென்றனர்.

அடிக்கடி வெங்கட்டின் வீட்டிற்கு வந்திருந்ததாலும் வேறு பொது இடங்களிலும் கண்டு பேசிப் பழகியிருந்ததாலும் உரிமையுடன் சுஹாசினியை அழைத்து பேசிக் கொண்டே உள்ளே சென்றனர்.

“தெய்வங்களா? ஏன்பா இவ்வளவு லேட்டா வரீங்க? இன்னும் கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி வந்திருக்கக் கூடாதா? பக்கத்துலயே நின்னு ‘இது ரெடியா? அது வந்துடுச்சா?’னு கேள்வியா கேட்டா என்னதான் பண்ணுறது?

நல்ல வேல உள்ள கூட்டிட்டுப் போனாங்க… எப்படிடா அனுப்புறதுன்னு தான் நானும் யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்… நம்மளும் எல்லாம் பார்த்து பார்த்துதான் செய்யுறோம்… அப்படியும் நம்ம மேல நம்பிக்க வர மாட்டேங்குது…”

“பாவம் இவரும் மாட்டிட்டு முழிச்சிருக்காரு…” என்று ஹர்ஷா ரோஹித்தின் காதை கடிக்க “ஒலகத்துல எல்லா புருஷனும் பாவம் தான்டா” என்றான் அவன்.

“என்ன சாப்பிடுறீங்க?” என்று வெங்கட் கேட்க “அதெல்லாம் ஒண்ணும் வேணாம் வெங்கட். என்ன வேலை இருக்குன்னு சொல்லுங்க. நாங்க பார்த்துக்குறோம்” என்றான் ரோஹித்.

இந்தக் கேள்வி ரோஹித் ஹர்ஷா என்றில்லை… வெங்கட்டின் வீட்டிற்கு வரும் அனைவரும் அவரிடம் கேட்பது வழக்கம். அவர் வீட்டு விசேஷம் என்று தான் அழைப்பார். ஆனால் அது ஒரு சாக்கு மட்டுமே.

அவர்களுக்கு தெரியும் தங்களுக்கு ஒரு மாறுதல் வேண்டும் என்பதற்காகவே அவர் இதுப் போன்ற பார்ட்டி அரேஞ்ச் செய்து அழைக்கிறார் என்று. அதனால் அனைவரும் அவருடைய வேலையைப் பங்கு போட்டுக் கொள்வர்.

வெங்கட் கூறியதை செய்ய இருவரும் சென்றுவிட பெண்கள் ஓரிடத்தில் அமர்ந்தனர். சுஹாசினி சிறிது நேரம் பேசிவிட்டு வேலை இருப்பதாகக் கூறி எழுந்து சென்றுவிட்டார்.

“உங்களுக்கு தெரியுமா? நேத்து ஹர்ஷா என்ன திட்டிட்டான். அவன் சீக்கிரம் தூங்க சொன்னான். நான் பாட்டு கேட்டுட்டே இருந்தேன். அம்மாவும் போய் படுத்துட்டாங்க…

கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு லைட்` ஆப் பண்ணான். அப்பயும் நான் பாட்டு கேட்டுட்டே இருந்தேனா ‘அறிவே இல்லையா மோனி? எத்தன தடவ சொன்னாலும் கேக்க மாட்டியா?’னு கேட்டுட்டான்…

எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமாப் போச்சு… அழுகையா வந்துடுச்சு… இத ஒழுங்கா சொன்னா நான் கேக்க மாட்டேனா? இப்படி கத்தணுமா?”

“எல்லா ஆம்பளைங்களும் அப்படிதான் மோனிகா… உனக்கும் ஹர்ஷாவுக்கும் சண்டையே வராதுன்னு நெனச்சேன்… ஹர்ஷா இப்படி கத்துவானா? தினம் இப்படிதான் சண்ட வருமா? அப்பறம் என்னாச்சு?”

ஷீலா கேட்டதும் மூவரும் திரும்பி அவளைப் பார்த்தனர். அவர்களுக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருந்தாள். அவளும் அவர்களுடன் அதே மருத்துவமனையில் பணியாற்றும் மருத்துவர். இவ்வளவு நேரமாக காரில் அவளைக் குறித்துதான் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

மோனிகா எப்போதும் ஹர்ஷாவை பற்றி நீனாவிடம் மட்டும்தான் கூறுவாள். இப்போது ஷிவானியும் அவளுக்கு நெருக்கம் ஆகியிருந்ததால் அவள் முன்பு பேச தயக்கம் இருக்கவில்லை. ஆனால் அதை ஷீலா கேட்பாள் என்று அவள் சிறிதும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.

“என்ன ஷீலா ஆச்சு?” என்று அவள் அருகில் அமர்ந்திருந்தவள் கேட்கவும் “மோனிகாவுக்கும் ஹர்ஷாவுக்கும் சண்டையே வராதுன்னு நம்ம நெனச்சோம்ல? அப்படியெல்லாம் இல்ல போலருக்கு… இவங்க தினம் சண்டப் போட்டுட்டு தான் இருக்காங்கப் போலருக்கு” என்றாள் ஷீலா.

நீணாவிற்கு கோவம் வந்தது. “மைன்ட் யுவர் வர்ட்ஸ் ஷீலா. அவங்க சண்டப் போட்டத நீ பார்த்தியா?” என்று அவள் கேட்க “அடுத்தவங்கள பத்தி தப்பா பேசுறதுக்கு முன்னாடி கொஞ்சமாவது யோசிக்கணும் ஷீலா” என்றுக் காட்டமாகக் கூறினாள் ஷிவானி.

மோனிகா முகம் சுருங்கி அமர்ந்திருக்க அவளை கையைப் பிடித்து எழுப்பி சிறிது தூரம் தள்ளி இருந்த ஒரு மரத்தடிக்கு அழைத்து சென்றாள் ஷிவானி. நீணா ஷீலாவை முறைத்து அவர்களுடன் சென்றாள்.

“விடு மோனி… அவ இப்போ என்ன சொல்லிட்டா? அவ ஏதோ உளறுனா அதக் கேட்டு நீ டென்ஷன் ஆவியா?” என்றுக் கூறி ஷிவானி அவளை சமாதானம் செய்ய முயன்றாள்.

“உனக்கும் கொஞ்சம் அறிவு வேணும் மோனி. நீ என்ன சின்னப் புள்ளையா? நீ பேசுறது உன் பெர்சனல் விஷயம். எங்கக்கிட்ட ஷேர் பண்ணுற ஓகே. நாங்க அத வெச்சு உன்ன ஜட்ஜ் பண்ணப் போறதில்ல… இத வெளில யாருக்கிட்டயும் சொல்லப் போறதும் இல்ல.

ஆனா மத்தவங்க அப்படியா? ஒரு விஷயம் பேசும்போது… அதுவும் அது நம்ம குடும்ப விஷயமா இருக்குறப்போ சுத்தி யார் இருக்கா? யாருக்கிட்ட சொல்லுறோம்? எல்லாத்தையும் பார்த்து பேசணும் மோனி.

எல்லாரும் ஒரே மாதிரி இருக்க மாட்டாங்க… நீ சொல்லுறத நாலு பேரு கேட்டு உனக்கு உண்மையா அட்வைஸ் பண்ணா ரெண்டு பேரு ஷீலா மாதிரி பின்னாடி போய் நீ சொன்னதையே மாத்தி சொல்லி கேவலமா பேசதான் செய்வாங்க.

அதுலயும் ஷீலா அங்க இருக்கான்னு நீ கவனிச்சிருக்க வேண்டாமா? நானும் பார்க்காம இருந்துட்டேன்… ச்ச… இவ்வளவு நேரம் அவளப் பத்தி நீதானடி கார்ல சொல்லிட்டு வந்த?

இவளுக்கு இப்படி மத்தவங்க பேமிலி மேட்டர்ஸ் பத்தி தப்பா பேசுறதே வேலையா இருக்குன்னு… டாக்டர் லக்ஷ்மி திட்டி விட்டாங்கன்னு சொன்னியே? நீயும் இப்போ அவள திட்டி விட்டிருக்கணும் மோனி.

அப்போதான் இவள மாதிரி ஆளுங்க அடங்குவாங்க. நாலு பேருக்கிட்ட நல்லா வாங்கணும்…

இப்போ நீ முகத்த தூக்கி வெச்சிருந்தா அவ பேசுனது உண்மைன்னு ஆகிடும். சிரி மோனி. நார்மலா இரு. ஆனா இனி பேசும்போது அக்கம்பக்கம் பார்த்து பேசு…”

நீணா பேசியவற்றைக் கேட்டதும் மோனிகாவிற்கு தன் தவறு புரிந்தது. ஷிவானியுமே அவற்றை கவனமாகக் கேட்டுக் கொண்டாள்.

“இனிமே இந்த தப்ப பண்ண மாட்டேன் நீணா” என்றுக் கூறிய மோனிகா அதன் பின் வழக்கம் போல் சிரித்து பேசினாள்.

இடையில் ஹர்ஷா அவளுக்கு ஜூஸ் கொண்டு வந்துக் கொடுக்க அருகில் நின்ற ரோஹித்திடம் “எனக்கு ஜூஸ் எல்லாம் கிடையாதா?” என்றுக் கேட்டாள் நீணா.

“நீ பேசுறத கேட்டுக் கேட்டு எனக்குதான் எனர்ஜி எல்லாம் போச்சு… நான் போய் ஜூஸ் குடிக்கப் போறேன்…”

“டேய் நான் அப்படி என்ன பேசுறேன்?”

“அய்யய்யோ… நீ பேசவே இல்லையா? யப்பா… நிறுத்தாம பேசுறடி…”

யாரும் அறியாவண்ணம் அவன் கையில் கிள்ளினாள் நீணா. வலித்தாலும் முகத்தில் அதைக் காண்பிக்க முடியாமல் அமைதியாக நின்றான் ரோஹித்.

“போலாமா ரோஹித்?” என்று ஹர்ஷா கேட்க “வரேன் நீணா” என்றுக் கூறியவன் அவள் செய்தது போலவே யாரும் அறியாவண்ணம் அவள் கையில் கிள்ளி சென்றான்.

7

கார் நின்றதும் ரோஹித்தின் அருகில் அமர்ந்திருந்த ஹர்ஷா வேகமாக இறங்கிப் பின் கதவைத் திறந்து மோனிகா இறங்க உதவினான். மறுப்பக்கக் கதவைத் திறந்து இறங்கிய நீணா முன் இருக்கையில் அமர்வதற்காக காரை சுற்றி வந்தாள்.

“ஏய் எங்க உள்ள உக்காரப் போற? ரெண்டுப் பேரும் மரியாதையா உள்ள வந்துட்டுப் போங்க…” என்று மிரட்டினாள் மோனிகா.

“ஆமா நீணா…” என்றுக் கூறிய ஹர்ஷா குனிந்து “டேய் வாடா…” என்று ரோஹித்தை அழைத்தான்.

ரோஹித் ஒரு முறை நீணாவை பார்த்து விட்டு காரிலிருந்து இறங்கி அதை லாக் செய்து மற்றவர்களுடன் வீட்டை நோக்கி நடந்தான்.

நேரம் இரவு பதினொன்றைக் கடந்திருந்தது. வெங்கட்டின் வீட்டிலிருந்துக் கிளம்பி ட்ராபிக்கில் மெதுவாக ஊர்ந்து வந்து ஷிவானியின் வீட்டில் அவளை இறக்கி விட்டு தங்கள் குடியிருப்புப் பகுதிக்கு வர இவ்வளவு தாமதமாகி விட்டது.

“நாளைக்கு காலையில கிளம்பும்போது மோனிகாவ கால் பண்ணி சொல்ல சொல்லுறேன் ஷிவானி. நாங்க வந்து உங்கள பிக்கப் பண்ணிக்குறோம்…”

ஷிவானி அவள் வீட்டில் இறங்கியபோது அவளை மறுநாள் மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வரும் பொறுப்பை தானே ஏற்றுக் கொண்டு அவளிடம் இவ்வாறு கூறியிருந்தான் ஹர்ஷா.

மோனிகாவின் தாய் கல்யாணி எப்படியும் உறங்கியிருப்பார் என்றுத் தெரியும். பெல் அடித்து அவரை எழுப்ப ஹர்ஷா முன்னால் செல்ல மோனிகா நீணாவின் கையைப் பிடித்து மெதுவாக நடந்தாள்.

“இது கூட நல்லா இருக்குல்ல நீணா… வெங்கட்கு தான் தாங்க்ஸ் சொல்லணும். அவரு பையன் பர்த்டே பார்ட்டின்னாலும் நம்மளுக்கெல்லாம் ரிலாக்ஸ் பண்ண கொஞ்சம் டைம் கெடச்ச மாதிரி… பிரண்ட்ஸ் கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்ண மாதிரி இருந்துது…”

“ஆமா மோனி… இப்படி எந்த பங்க்ஷனும் இல்லன்னா நம்ம எல்லாம் எங்கேருந்து ஒண்ணா கூடப் போறோம்…”

தூக்கக் கலக்கத்தில் எழுந்து வந்த கல்யாணி கதவைத் திறந்து “ரொம்ப நேரம் ஆகிடுச்சோ?” என்றுக் கேட்க “ஆமா அத்த… நீங்க போய் படுங்க… நாங்கப் பார்த்துக்குறோம்” என்றான் ஹர்ஷா.

“சாப்பிட்டீங்களா மோனி?”

“சாப்பிட்டோம் மா… நீங்க போய் தூங்குங்க…”

அதற்கு மேல் கல்யானியாலும் விழித்திருக்க முடியும் என்றுத் தோன்றாததால் “சீக்கிரம் தூங்குங்க… காலையில எழுந்திரிக்கணும். ஏதாவது குடிச்சுட்டுப் போங்க ரோஹித். நாளைக்குப் பார்க்கலாம் நீணா” என்றுக் கூறி அவருடைய அறைக்குள் சென்றுவிட்டார்.

“அவள முதல்ல உட்கார வை நீணா… வெங்கட் வீட்டுலயே அதிக நேரம் நின்னுட்டா…” என்று ரோஹித் கூறியதும் மோனிகாவை சோபாவில் அமர வைத்தாள் நீணா.

ஹர்ஷா கார் சாவியை வாங்கி ஓடிச் சென்று காரிலிருந்த சிறிய தலையணைகளை எடுத்து வந்து அவள் வசதியாக சாய்ந்து அமர உதவியவன் கைபிடியில் அவள் தோளில் கை போட்டு அமர்ந்துக் கொண்டான்.