எல்லாமே தியரி தான்

78
Theory-of-Everything-2014-Latest-Review

ஜேனும், ஸ்டீபன் ஹாக்கின்ஸும் ஒரே பல்கலைக்கழகத்தில் பயில்கிறார்கள். சந்திக்கிறார்கள். காதல் கொள்கிறார்கள். ஆனால், ஸ்டீபன் மோடார் ந்யூரான் ஒழுங்கின்மையால் பாதிக்கப்படுகிறார். இந்த ஒழுங்கின்மையால் அவரது மூளை இயங்குவதில் எந்த பிரச்சனையும் இராது. ஆனால், உடல் தசைகளை கட்டுப்படுத்த அவரால் முடியாது என்று தெரிய வருகிறது. அதாவது நரம்புகள் இயங்க, அதனோடு தசைகளும் இயங்கினால் தான் கை கால்களை அசைக்க முடியும். நரம்புகளுக்கும் தசைகளுக்கும் இடையிலான தொடர்புப் பாலமான இந்த செல்கள் பாதிக்கப்படுவதால், நரம்புகளின் செய்தியை இந்த செல்கள் தசைகளுக்கு கடத்துவதில் சுணக்கம் ஏற்படுவதால், கை கால்களை அசைக்க முடியாது. பேச முடியாது.

அதனால், அவர் ஜேனை சந்திப்பதை தவிர்க்கிறார். ஆனால் ஜேன் பிடிவாதமாக ஸ்டீபனை திருமணம் செய்ய முடிவு செய்கிறார். அவர்களின் திருமணம் நடந்து இரண்டு குழந்தைகளுக்கு தாயாகிறார் ஜேன். இதற்கிடையில் ஸ்டீபன் ப்ளாக் ஹோல் பற்றிய தனது ஆராய்ச்சியை முடிக்கிறார். ஸ்டீபன் ஹாக்கின்ஸ் என்கிற உலகறிந்த இயற்பியலாளராகிறார்.

ஜேனுக்கோ, இரண்டு குழந்தைகளையும் ஸ்டீபனையும் சமாளிப்பதில் மனச்சோர்வு அடைகிறார். அவருடைய சொந்த ஆராய்ச்சியை அவரால் தொடர முடியாமல் போகிறது. ஸ்டீபன் நகர இயலாமல் போக, அவருக்கு இயந்திர நாற்காலியை பழக்கப்படுத்துகிறார். மன அழுத்தம் அதிகமான ஜேனை அவரது தாயார், தேவாலயத்தில் ஒத்திசைக்குழுவில் இணைந்து பாடி, மன நிம்மதி பெற அறிவுறுத்துகிறார் ஜேனின் தாயார். அங்கு ஜேனுக்கு, மனைவியை இழந்த ஜோனதன் அறிமுகம் கிடைக்கிறது.

ஜோனதனை தனது குழந்தைகளுக்கு பியானோ டீச்சர் ஆக்குகிறார் ஜேன்.

ஜேன் மற்றுமொரு குழந்தையை பெற்றெடுக்கையில், அந்த குழந்தை ஜோனதனுடையதா என்று ஜேனிடம் கேட்கிறார் ஜேனின் தாயார். ஜேன் அதிர்ச்சி அடைவதுடன், தாயாருடனான அந்த சம்பாஷனையை, ஜோனதனும் கேட்டுவிடுகிறான் என்பதை அவதானிக்கிறார். ஜோனதன், இனி அங்கு இருப்பது முறையல்ல என்று கிளம்ப, ஜோனதனை தடுக்கும் முயற்சியில் கிடைக்கும் தனிமையில் ஜேனும் ஜோனதனும் ஒருவரை ஒருவர் விரும்புவதை தெரிந்துகொள்கிறார்கள்.

சிறிது நாட்களுக்கு, ஜோனதன் பிரிந்து இருக்க, ஸ்டீபன் தானே வலிய சென்று ஜோனதனை வீட்டு அழைக்கிறார். இதற்கிடையில், ஸ்டீபனுக்கு போர்டாக்ஸில் ஒரு கன்சர்டுக்கு அழைப்பு வருகிறது. ஸ்டீபன் அந்த கன்சர்டுக்கு சென்றிருக்கையில் ஜேனும் ஜோனதனும் நெருக்கமாகிறார்கள். இங்கே. ஸ்டீபனுக்கு உடல் நிலை சரியில்லாமல் போய், அதற்கான மருத்துவத்தில் அவர் பேசும் திறனை இழக்கிறார்.

ஜேன், ஸ்டீபனுக்கு உதவியாக எலைன் என்னும் செவிலிப்பெண்ணை நியமிக்கிறார். மின்னனு சாதனங்களின் உதவியுடன் ஸ்டீபன் செவிலிப்பெண்ணுடன் பேசுகிறார். இந்த சாதனத்தை வைத்து அவர் A Brief History of Time எழுதுகிறார்.

அவருக்கு அமேரிக்காவில் விருது அளிக்கப்படுகிறது. அதற்கென அமேரிக்கா செல்கையில் அவர் எலைனுடன் செல்வதாக சொல்கிறார். இது, ஜேனும் ஸ்டீபனும் இனிமேல் கணவன் மனைவியாக தொடர முடியாது என்கிற நிலைக்கு வந்துவிட்டதை அவர்களுக்கு உணர்த்துகிறது.

ஸ்டீபன் எலைனுடன் காதல் கொள்கிறார். ஜேனும் ஜோனதனும் இணைகிறார்கள். படம் முடிகையில் ஜேனும், ஜொனதனும் மணம் செய்துகொள்கிறார்கள். ஸ்டீபன் ஜேனுக்கு நல்ல தோழராகிறார்.

இந்தப் படத்தை பார்ப்பவர்கள், பெரும்பாலும் ஜேன் என்கிற பெண் மீது உச்சு கொட்டலாம். பரிதாபம் கொள்ளலாம்.

ஆனால் உண்மை என்ற ஒன்று இருக்கிறது.

பிரபஞ்சங்களையும் , காலத்தையும் ஆராய்பவருக்கு, திருமண பந்தத்தில் ஆணின் பங்கு குறித்து தெரியாமலா இருக்கும்? துவக்கத்தில் ஸ்டீபன் தனக்கு மோடார் ந்யூரான் ஒழுங்கின்மை இருப்பது தெரிந்து, ஜேனை சந்திப்பதை தவிர்க்கிறார். ஏனெனில், ஒரு பெண்ணுக்கு கணவனாக தன்னால் முழுமையாக இருக்க முடியாமல் போகுமோ என்கிற எண்ணமாக இருக்கலாம். திருமண உறவு என்கிற பந்தத்தில் தனது கடமையிலிருந்து தான் தவற நேர்ந்துவிடுமோ என்கிற பயமாக இருக்கலாம். அதீத திறமைகள் கொண்டவர்களுக்கு இது ஒரு வியாதி. Near to perfection என்பார்கள். துல்லியத்தை விடாமல் துரத்திக்கொண்டே இருப்பார்கள். தன்முனைப்பு என்று இதை வகைப்படுத்துவது சரியாகத் தோன்றவில்லை. ஏனெனில் தன்முனைப்பென்றால், திருமண வாழ்க்கையில் முழுமையை அடைவதில், ஸ்டீபன், தனது உடல் நலக்குறைவு காரணமாக‌ தன்னம்பிக்கையற்று இருந்திருக்கலாம். ஜேன் மீது காதல் வந்த பிறகுதான் அவருக்கு உடல் நலக்குறைவு இருப்பது தெரிகிறது. கல் ஹோ ந ஹோ படத்தில் ஷாருக்கானை போல ஒரு சூழலில் அவர் ஜேனை தவிர்க்க நினைத்திருக்கலாம்.

ஆனால் ஜேன் பிடிவாதமாக ஸ்டீபனை திருமணம் செய்துகொள்கிறார்.

பெண்கள் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவர்கள். ஸ்டீபனை திருமணம் செய்வதான ஜேனின் முடிவு, காதல் உத்வேகத்தில், உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் ஜேன் எடுத்த முடிவாக இருக்கலாம். ஏனெனில் இரண்டு வருடங்களில், ஸ்டீபன் தன் உடல் இயக்கங்களை முற்றிலுமாக இழக்க இருப்பது ஜேனுக்கு தெளிவாக தெரிந்திருக்கிறது.

மேற்குலகப் பெண் அல்லவா ஜேன். இந்தியர்கள் போல எதிர்பாலினம் என்றால் என்னவென்றே தெரியாமல், ஓர் உறவுக்குள் அறியாமையுடன் வந்துவிட்டு பிறகு அவதிப்படுபவர்கள் இல்லையே. ஜேனுக்கு தனக்கு முன் என்ன இருக்கிறது என்பது நிச்சயமாக தெரிந்திருக்கும்.

சதா ஸ்டீபனை பார்த்துக்கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கும். தனது ஆராய்ச்சியை முடிக்க முடியாமல் போகலாம். குழந்தைகள் என்று வந்துவிட்டால் வேலை பலு மும்மடங்காகிவிடலாம். இன்னும் எண்ணற்ற கஷ்டங்கள். ஆனால், ஒரு பெண்ணாக ஜேன், ஸ்டீபனின் பால் கொண்ட காதலில், இத்தனை கஷ்டங்களையும் தூசியென கடந்து போய்விடலாம் என்று நம்பியிருக்கலாம். தூசியென கடந்து போகக்கூடிய அளவினதான காதலை ஸ்டீபன் தருவார் ஜேன் எதிர்பார்த்திருக்கலாம்.  நம்பியிருக்கலாம்.

இங்கே ஒன்றை கவனிக்கவேண்டும்.

பெண்களின் மனம் எப்போதும் தனக்கான ஆடவனின் ஒவ்வொரு செயலிலும், தான் எத்தனை சதவீதம் இருக்கிறோம் என்கிற கணக்கை நித்தமும் சலிப்பில்லாமல் போடும். இந்த எண்ணம் அவளுக்கு ஒரு பிறவி வியாதியைப் போல. ஒரு பெரும் வாதை போல. அவள் எத்தனை முயன்றாலும் , இந்த வாதையை அவளால் விலக்கி வைக்க முடியாது. இந்த எண்ணம் வருகையில், அவள் எந்த ஆடவனுக்கும் சலுகை தருவதில்லை. அண்ணன், தம்பி, அப்பா, மாமா, சித்தப்பா, நண்பன் என யாரையுமே விட்டு வைப்பதில்லை. எல்லோரிடமும் தான் எத்தனை சதவீதம் இருக்கிறோம் என்ற கணக்கு அவளுள் 24 மணி நேரமும் நிகழ்கிறது. இதனாலேயே அவள் ஆணின் ஒவ்வொரு அசைவையும் வெகு நுட்பமாக அணுகுகிறாள்.

ஆனால், ஸ்டீபன் ஒரு ஆராய்ச்சியாளர். உடனே ஸ்டீபன் குறை வைத்துவிட்டார் என்று அனுமானித்து, பெண்களை ‘பாதிக்கப்பட்டவர்களாக்கி’ பெண்கள் மீது பரிவிரக்கம் கொள்ளும் திசையில், வழமை போல‌ சென்றுவிடாதீர்கள். ஸ்டீபன் என்று அல்ல. உலகில் உள்ள எல்லா ஆண்களுமே, பெண்கள் அளவிற்கு அன்பிலேயே என்னேரமும் மூழ்கிச் திளைப்பவர் அல்ல. ஆண் ஆண் தான். இது பயாலஜி. Testosterone. இந்த ஹார்மோன், ஆணை என்னேரமும் அன்பிலேயே திளைத்திருக்க விடாது. ஆண், வேட்டைக்கு பழக வேண்டும். அதற்கு உள்ளமும் உடலும் கடுமையாக வேண்டும். அப்போதுதான் எதிராளியை சமாளிக்க முடியும். இந்த ஹார்மோனை மட்டுப்படுத்தினால், நாளாக நாளாக ஆண்மை குறைவு தான் ஏற்படும் என்கிற எளிமையான விலங்கியல் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்.

Coming back to the point, ஸ்டீபன் ஆராய்ச்சியாளர். அவரது சிந்தனையும் செயலும், மறைந்திருக்கும் உண்மையை வெளிக்கொணர்வதில் அசுர வேகத்தில் இயங்கும் இயல்புடையவை. அவரது பிறப்பு, மரபணு அப்படிப்பட்டது. எந்த ‘ தன்னையே அர்பணித்தலை’ ஜேன், ஸ்டீபனிடம் எதிர்பார்த்தாளோ, அந்த ‘அர்ப்பணிப்பை’ ஸ்டீபன், physics மேல் தான் வைக்க முடிந்தது. இது அவராக முடிவு செய்ததல்ல. அவரை செலுத்திய பிரபஞ்ச விசை, physics தான். ஜேனுடனான காதல் அல்ல. ஸ்டீபன் என்னும் ஆத்மாவுக்கு பிரபஞ்சம் விதித்திருக்கும் விதி அதுதான்.

பார்க்கப்போனால், பேருண்மையும் அதுதான். ஸ்டீபன், ஜேன் தான் என்றில்லை. உலகம் முழுவதிலும் ஆணும் பெண்ணும் இப்படித்தான் இருக்கிறார்கள். இப்படித்தான் இயங்குகிறார்கள். ஆண், உலகத்துள் நாமும் இருக்கிறோம் என்றே நம்புகிறான். பெண், உலகமே காதலன் தான் என்று நம்புகிறாள். அப்படி நம்புவதில் அவள் தன்னையே மையப்படுத்துகிறாள்.

ஜேன் ஸ்டீபனிடம் எதிர்பார்த்த காதல் அர்ப்பணிப்பை, ஸ்டீபனால், தனது பிஸிக்ஸிற்குத்தான் தர முடிந்தது. ஏனெனில் அது அவரது மரபணு. இதனால் ஜேன் வெறுமை கொண்டிருக்கவேண்டும். தனது ஆராய்ச்சி, இருப்பு, காதல், மீதான இழப்புகள், ஜேனுக்கு அப்போதுதான் பெரிதாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அதனாலேயே அவள் தனது அன்னை சொல்படி, தேவாலயத்தில் ஒத்திசைவுக் குழுவில் பாடச்செல்கிறாள். ஏற்கனவே அன்பு குறையாகிப்போய்விட்ட நிலையில் ஜோனதனின் நட்பில் கிடைத்த அன்பே, பேரன்பாக ஜேனுக்கு தெரிந்திருக்கவேண்டும். தாகமாக இருக்கையில் ஒரு சொட்டு நீர் கூட பெரிதுதான். ஜேன் ஜோனதனிடம் காதல் கொள்கிறாள்.

இதை வாசிக்கும் பெண்ணாக நீங்கள் இங்கே ஒரு கேள்வி எழுப்பலாம். ஜேனுக்கு வேண்டியது அன்பு தானே. அதை ஸ்டீபனே கொடுத்திருக்கலாமே என்று. நீங்கள்தான் என்றில்லை. உலகம் முழுவதும் பெண்கள் இதே கேள்வியைத்தான் கேட்கிறார்கள். அதற்கு ஒரே உண்மையான பதில் தான். அன்பை இரண்டு ஹார்மோன்களும் ஒரே விதமாய் வெளிப்படுத்துவது இல்லை என்பதுதான்.

இங்கே நீங்கள் கவனிக்க வேண்டியது ஒரு குறிப்பிட்ட நடத்தை ஒழுங்கை (behavioural pattern). ஆங்கிலத்தில் Loose coupling என்பார்கள். ஜேன், ஸ்டீபனை மணமுடிக்க முடிவு செய்கையில், ‘காதல் அர்ப்பணிப்பு’ என்ற ஒன்றை மட்டுமே நம்பி அந்த முடிவை எடுக்கிறாள். அதாவது, ஒரு பெரிய அடுக்குமாடிக் கட்டிடத்தை, ஒரே ஒரு மெல்லிய தூணை நம்பி கட்டுவது போல.

அது ஜேன் என்றில்லை, உலகம் முழுவதும், குறிப்பாக இந்தியப்பெண்கள் பெருமளவில் இந்தத் தவறைத்தான் செய்கிறார்கள். எங்கெல்லாம் இந்த loose coupling அடிப்படையில் ஆணும் பெண்ணும் இணைந்திருக்கிறார்களோ, அதாவது காதல் அர்ப்பணிப்பு என்ற ஒன்றை மட்டும் நம்பி உறவு கொள்கிறார்களோ, அங்கெல்லாம் பிரிவு நிச்சயமாகிவிடுகிறது. இதனால்தானோ காதல்கள் 99 சதவீதம் தோற்கின்றன‌. (இந்தியாவில் மட்டும் தான் இப்படி. மேற்குலகில், காதல்களே, இப்போதெல்லாம் Tight Coupling முறையில் தான் இயக்கப்படுகின்றன என்பதால் ஒரு நல்ல நிலைத்தன்மை இருக்கிறது அந்த உறவுகளில்)

பெற்றோர் பார்த்து நிச்சயித்த திருமணங்கள் Tight Coupling வகை. அதாவது குடும்பப் படிநிலை, சுற்றம், பொருளாதார நிலைப்பாடு, கல்வித்தகுதி, பணியிடங்கள் , குணாதிசயங்கள், உயரம், எடை, பிடித்தவைகள், பிடிக்காதவைகள், நிறம் என பல்வேறு தூண்களைக் கொண்டு வாழ்க்கை என்னும் கட்டிடத்தை கட்டுகிறார்கள். ஒன்றிரண்டு தூண்கள் உடைந்தால் கூட எஞ்சியிருக்கும் தூண்கள் கட்டிடத்தின் நிலைத்தன்மையை காப்பாற்றுகின்றன.

Loose Coupling கினால் வரும் சங்கடங்களை புரிந்துகொண்ட மேற்குலகம், இப்போதெல்லாம் நின்று நிதானித்து, தங்களது காதல் Tight Coupling தானா என்று சோதித்த பின்னரே திருமண பந்தத்தில் இணைவது குறித்து முடிவெடுக்கிறார்கள்.

அதாவது ஈர்ப்பை ஒரு பக்கம் வைத்துவிட்டு, 40-50 வருடங்கள் ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து நான்கு சுவற்றுக்குள் இருக்க என்னென்ன தேவை? அதெல்லாம் இருக்கிறதா? என் கஷ்டம் என்ன? அதில் நீ எவ்வாறு பங்கேற்பாய்? உன் கஷ்டங்கள் என்ன? அதில் நான் எவ்வாறு பங்கேற்க முடியும்? அதில் நிலைத்தன்மை எவ்வளது என்றெல்லாம் யோசிக்கிறார்கள். இதன் அடிப்படையில் லிவிங் டுகெதர் என்கிற கலாச்சாரம் இங்கே தலை தூக்கியது. பரவியும் வருகிறது. ஒத்துவராது என்று தெரிந்தால், பழகியவரை ஓகே சொல்லிவிட்டு பிரிந்து அவரவர் பாதையில் சென்றுவிடுகிறார்கள். இதன் காரணத்தினால் தான், மேற்குலகில், திருமணம் என்பது அருகி வருகிறது. ஏனெனில், உண்மை ஒன்றுதான். அது, ஆணுக்கு பெண்ணுக்குமான பயாலஜி தான்.

ஜேன் ஸ்டீபன் தம்பதி பற்றி பேசும் இந்தப் படம் சொல்லும் மையக்கருத்து இதுதான் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

இன்னுமொன்றைப் பற்றியும் மிக முக்கியமாக சொல்லியாக வேண்டும். ஆங்கிலத்தில் Anticipation is a mature psychological defense mechanism that involves the realistic planning for future inner discomfort என்பார்கள்.

ஜேனும் ஸ்டீபனும் திருமணம் செய்கிறார்கள். ஆனால் பிற்பாடு ஸ்டீபன், எலைனுடன் வாழ்க்கையை தொடர முடிவெடுக்கிறார். ஜேனும் ஜோனுதனுடன் வாழ்க்கையை தொடருகிறார்.

ஜேன் தனக்காக‌ படும் இன்னல்களில் அவர் குற்ற உணர்வு கொண்டிருக்கலாம். அல்லது ஜேனின் ஆழ்மனதில், ஜொனதன் தான் இருக்கிறான் என்கிற உண்மையை, ஸ்டீபனின் பிரபஞ்ச ரகசியங்களை அறிந்துவிடும் ஆழ்மனம் கண்டுபிடித்திருக்கலாம். ஸ்டீபனுக்கு பொறுத்தம் எலைன் தான் எனும்போது, ஸ்டீபனும் ஜேனும் இணைந்து ஒரு வாழ்க்கையை நடத்தி ஏன் கால தாமதம் செய்திருக்க வேண்டும்? அதே போல, ஜேனுக்கு பொறுத்தம் ஜொனதன் தான் எனும்போது, ஸ்டீபனுடன் இணைந்து ஜேனும் ஏன் காலந்தாழ்த்த வேண்டும்?

ஜேனுக்கு ஸ்டீபன் ஒரு ஆராய்ச்சியாளர் என்பது நன்கு தெரியும். இரண்டு வருடங்களில் ஸ்டீபனின் உடல் இயக்கங்கள் நிற்க இருக்கின்றன என்பதும் தெரியும். ஸ்டீபன் ஒரு ஆண், அவரது காதல் அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருப்பது பிஸிக்சில் தான் என்பதை முன்பே ஜேன் அவதானித்திருந்தால், ஸ்டீபனை மணமுடித்திருக்க வேண்டியதில்லை. ஜொனதனை அப்போதே தேடத்துவங்கியிருக்கலாம்.

ஸ்டீபன், ஜேன் எப்படியாயினும் தன்னுடனான வாழ்க்கையில் ஒரு நாள் சலிக்கப் போகிறாள் என்று முன்பே தெரிந்ததினால் தான், ஸ்டீபன் ஜேனை தவிர்த்திருக்கிறார். ஆனால், ஜேன் தான் பிடிவாதமாக ஸ்டீபனை மணம் செய்கிறாள். ஏனெனில், ஸ்டீபனுடனான வாழ்க்கையில், தான் எதிர்பார்த்த அளவினதான காதலை, அன்பை ஸ்டீபன் ஏற்கனவே பிஸிக்ஸிற்கு தந்துவிட்டார் என்பதை ஜேன் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை.

அப்படி ஒன்றும் அறிந்துகொள்ளவே முடியாத ரகசியங்கள் இல்லையே அவைகள்.

இதில் இன்னொரு கொடுமையும் நிகழ்கிறது. எளிமையாக சொல்லவேண்டுமென்றால், ஜேன் ஸ்டீபனுக்கு மனைவி ஆகி, தனது நிஜத்தேடலான ஜொனதனை இழப்பதுவும், அதேபோல், ஸ்டீபன் ஜேனிடம் சிக்கி எலைனை இழப்பதுவும் தான் அது. இந்தியச்சமூகத்தில் இப்போது புரையோடிப்போயிருக்கும் பிரச்சனை இதுதான். விடலை வயதிலேயே காதல் அரும்பி விடுகிறது. அந்த விடலைக் காதலுக்கு உண்மையாக இருக்கிறேன் பேர்வழி என்று, பெண்கள் தங்களின் சரியான துணையை கண்டயடையும் வாய்ப்பையே இழந்துவிடுகிறார்கள். Loose Coupling வகையான இந்த விடலைக்காதல் ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் முறிய, அப்போது திரும்பிப் பார்த்தால், தனக்கு சரியான துணை வேறு ஒருவருடன் குடும்பம் நடத்திக்கொண்டிருக்க காண்கிறார்கள். இதுவே தான் இரு பாலருக்கும் நிகழ்கிறது.

இந்த உறவுச்சிக்கல்களை தவிர்க்கத்தான், ‘உறவுச் சிக்கலுக்கான காரணியான Tight Coupling கை தீர்மானிக்கும் புரிதலை முன்கூட்டியே அறிந்து, துணை தேர்வு செய்தல்’ என்பதை ஒரு தீர்வாக எனது நாவல் ‘ஒப்பனைகள் கலைவதற்கே’விலும் மையப்படுத்தி எழுதியிருந்தேன்.

பெண்கள், தங்களின் அதீத உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டில், தன்னை, தன் உணர்வுகள், தன் மயக்கங்கள், அதன் முக்கியத்துவங்கள் குறித்த அதீத‌ சுய பிரஞையில், எதிர்பாலினத்தின் தேடல் என்ன, உணர்வுகள் என்ன, அதன் மயக்கங்கள் என்ன, அதன் முக்கியத்துவங்கள் என்ன, என்பதை பிரித்தரியும் பொறுப்பை தட்டிக்கழிக்கிறார்கள். ஆண் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம் என்கிற அடிப்படையிலிருந்து கட்டமைக்கப்படும் கற்பிதம் தான் இது. ஏனெனில், எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம் என்பதிலேயே ‘அதனால், அதைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டியதில்லை’ என்கிற மறைபொருளும் இருக்கிறதல்லவா? இதுவும் கூட, பெண்களின் மனம் எப்போதும் தனக்கான ஆடவனின் ஒவ்வொரு செயலிலும், தான் எத்தனை சதவீதம் இருக்கிறோம் என்கிற, தன்னை மையப்படுத்திய கணக்கை நித்தமும் சலிப்பில்லாமல் போடுவதன் விளைவே. நமது குருட்டு சமூகமும், எதிர்பாலினம் குறித்த முன் தீர்மானிக்கப்பட்ட பிம்பத்தை மட்டுமே இருபாலருக்கும் அளிக்கிறதே ஒழிய, உண்மை நிலவரத்தை தெரிய வைப்பதில்லை.

நம்மூரில் பெண்கள் பலர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். ‘நீ எவ்ளோ திறமையானவனா இருந்தா எங்களுக்கென்ன.. ஒரு பொண்ணுக்கு உன்னை புடிக்கணும்.. உன்னை நம்பி வரணும்’ என்பார்கள்.. ‘காதலுக்கு கண்ணில்லை பாஸ். எதையும் எதிர்பாராமல் வருவது தான் காதல்’ என்பார்கள்.. இது Loose Coupling கின் குறியீடு தான். இதன் மீது கட்டமைக்கப்படும் உறவுகள் பெரும்பாலும் உடைந்தே போகின்றன. இவைகளுக்கு பெரிதாக நிலைத்தன்மைகள் இருப்பதில்லை. ஏனெனில் ஒரே ஒரு மெல்லிய தூண் எத்தனை பளுவைத் தாங்கும்? நிலைத்தன்மையை காப்பாற்ற ஒரே ஒரு மெல்லிய தூண் எப்போதும், எங்கும் போதாது தான். அது ஒரு முட்டாள்தனம். ஒரே ஒரு சுவாரஸ்யம் என்னவெனில், இந்த முட்டாள்தனம் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் எடுக்கப்படுவதால், அதற்கு ஒரு இறைத்தன்மை கிடைத்துவிடுகிறது. அங்கீகாரம்!!

மாறாக, திறமைகள், படிப்பு, சிந்தனா முறை, பிடித்தவைகள், பிடிக்காதவைகள், புரிந்துணர்வு என்பன போன்ற தூண்களை பார்த்து பார்த்து நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமும் புரிதலின் அடிப்படையில் வளரும் காதல்களில், ஒரு Tight Coupling இருக்கவே இருக்கிறது. அந்தக் காதல்களின் நிலைத்தன்மையை அந்த பல்வேறு தூண்களே பார்த்துக்கொள்கின்றன.

40-50 வருடங்கள் ஆணும் பெண்ணும் சேர்ந்து நான்கு சுவற்றுக்குள் இருக்க என்னென்ன தேவை?
ஆணிடம் இருக்கும் சாதகங்கள் என்ன? அந்தச்சாதகங்களுக்கு பெண் எப்படி ஒத்திசைவு (Cooperate) செய்ய முடியும்?
பெண்ணிடம் இருக்கும் சாதகங்கள் என்ன? அந்த சாதகங்களுக்கு ஆண் எப்படி ஒத்திசைவு (Cooperate) செய்ய முடியும்?
அப்படி ஒத்திசைவு செய்ய என்னென்ன தகுதிகள் (Eligibility), திறன்கள் (skills) தேவைப்படுகிறது?
அந்த திறன்களில், தகுதிகளில் பொதுத்தன்மை (Common) வாய்ந்தவைகள் என்னென்ன?
அவைகளை துணை அமையும் காலம் வரை, எப்படி வளர்த்துக்கொள்வது?
ஒருவரின் வளர்ச்சியை இன்னொருவர் பாதிக்காத வகைக்கு இருபுறமும் பொறுத்தமான உறவாக எப்படி தேர்வு செய்ய வேண்டும்?

இப்படியான கேள்விகளே, Tight Coupling கிற்கு வழி செய்யும்.

‘இத்தனையும் பார்த்து வந்தா அதுக்கு பேர் காதலே இல்லை பாஸ்’, ‘நீ எவ்ளோ திறமையானவனா இருந்தா எங்களுக்கென்ன.. ஒரு பொண்ணுக்கு உன்னை புடிக்கணும்.. உன்னை நம்பி வரணும்’, ‘காதலுக்கு கண்ணில்லை பாஸ். எதையும் எதிர்பாராமல் வருவது தான் காதல்’ என்றெல்லாம் வண்டி வண்டியாக பேசுபவர்களைப் பார்த்து நான் பின்வரும் கேள்விகளை எழுப்ப விரும்புகிறேன்.

காதல் செய்யும் ஆண்,
1. ‘இன்னொருத்தனுக்கானவளை காதலித்து த‌னது நேரத்தையும், அவளது நேரத்தையும் வீணாக்கவில்லை என்பதை என்பது என்ன நிச்சயம்?
2. ‘இந்தப் பெண்ணுடன் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, அவனது சரியான இணை, இத்தனை நேரம் வேறொரு ஆணைத் தேடிப் போயிருக்க மாட்டாள் என்பது என்ன நிச்சயம்?

காதல் செய்யும் பெண்,
1. ‘இன்னொருத்திக்கானவனை காதலித்து தன‌ நேரத்தையும், அவனது நேரத்தையும் வீணாக்கவில்லை என்பது என்ன நிச்சயம்?
2. ‘இந்தப் ஆணுடன் இருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு, அவளது சரியான இணை, இத்தனை நேரம் வேறொரு பெண்ணைத் தேடிப் போயிருக்க மாட்டான் என்பது என்ன நிச்சயம்?

இக்கேள்விகளை கேட்டுக்கொள்ளவில்லை என்றால், பிரச்சனைகளை நாமே விலைக்கு வாங்குகிறோம் என்று தானே பொருள். பிரச்சனைகளை நாமே உருவாக்கிவிட்டு, அதில் உழன்று, ‘இறைவா காப்பாற்று’ என்று கூவுவதும், பிறகு, நிலைமை கைமீறி செல்கையில் ‘இறைவன் எங்கிருக்கிறான்?’ என்கிற இருத்தலியக்கேள்வியில் வந்து நிற்பதும் முட்டாள்தனமாகத்தான் தெரிகிறது.

இருத்தலியம் சொல்வது என்ன? அர்த்தங்களை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள் என்பதைத்தானே. அந்த புதிய அர்த்தங்கள் ஏன் மேலே சொன்ன கேள்விகளாகவும், அதற்கான பதில்களாகவும், அதன் அடிப்படையில் அமைந்த காதல்களாகவும் இருக்கக் கூடாது என்பதே எனது கேள்வி.

இக்கேள்விகளுக்கு பதில்கள் இல்லாத காதல்க‌ள் இந்த சமூகத்திற்கு என்ன செய்ய இருக்கின்றன என்பதை நான் சொல்லத்தேவையில்லை.

அப்படிப்பட்ட காதல்கள் மிகுத்த இப்பூலகிற்கு ஸ்டீபன் ஹாக்கின்ஸ் சொன்னதையே சொல்ல விழைகிறேன். அது “பிரபஞ்சங்களுக்கும், கோள்களுக்கும், பூமிக்கும், அதனுள் நமக்கும், நம் அத்தனை செயல்களுக்கும் கடவுள் தேவையில்லை. இயற்பியல் விதிகளே போதும்”

– ராம் ப்ரசாத்